II. Ελληνογερμανικός διάλογος μεταξύ κουφών;

Του Δημήτρη Λιοτήρη

Όπως προανέφερα, θεώρησα χρήσιμο να προβώ σ’ αυτήν την «μετάφραση», επειδή συνήθως οι γερμανικές κατηγορίες κατά της Ελλάδας δεν εκφράζονται ρητά και οι απόψεις της Γερμανίας επιβάλλονται στους Έλληνες χωρίς πολλές εξηγήσεις. Είναι πρωτίστως η διαφορά σκέψεως. Πρόκειται για τον βόρειο ωφελιμιστικό ορθολογισμό και στην περίπτωσή μας για τον..

 πρωσσικό.

«Κρίση στην Ελλάδα». – Ελληνικές αιτιάσεις και γερμανικός αντίλογος.

Οι Έλληνες λένε με διάφορους τρόπους: Τώρα που βρεθήκαμε σε ανάγκη, γεγονός για το οποίο δεν φταίμε μόνο εμείς (αλλά και η κερδοσκοπία των χρηματιστηριακών αγορών, η παγκοσμιοποίηση, ο διεθνής καπιταλισμός, ο τρόπος που λειτουργούσε ως τώρα η Ε.Ε. και η ευρωζώνη κλπ.) μας δανείζετε μεν, αλλά, για να μιλήσουμε παραστατικά, σε αντάλλαγμα «μας πίνετε το αίμα», δηλαδή μας καταδικάζετε σε εξαθλίωση με τα μέτρα λιτότητας που μας επιβάλλετε, τα οποία πνίγουν την οικονομία μας και δημιουργούν βαθιά ύφεση, και μας εξευτελίζετε διεθνώς. Επιπλέον η δανειακή  βοήθεια που μας δίνετε επιστρέφει σε σας. Αυτό δεν είναι συμπεριφορά φίλου και κυρίως λείπει η αλληλεγγύη που έπρεπε να διέπει την στάση των εταίρων μέσα στην Ε.Ε.

Οι Γερμανοί απαντούν σ΄αυτά με διάφορους τρόπους ως εξής:

1.      «Τώρα που βρεθήκαμε σε ανάγκη». Σε ανάγκη δεν βρεθήκατε παρά από δική σας υπαιτιότητα. Όλα αυτά τα χρόνια παίρνατε δισεκατομμύρια αναπτυξιακής βοήθειας από τα διάφορα ταμεία της Ε.Ε. (ανήκετε στους πιο προνομιούχους επιδοτούμενους της Ε.Ε. έτσι) και δισεκατομμύρια φτηνών δανείων από τις αγορές, με το ίδιο χαμηλό επιτόκιο που παίρναμε κι εμείς δάνεια. Αυτά τα χρήματα, που μπορεί να πλησιάζουν και το ένα τρισεκατομμύριο ευρώ, δεν τα χρησιμοποιήσατε για την ανάπτυξη της οικονομίας σας, όπως είναι ο σκοπός κάθε βοήθειας και κάθε δανείου, αλλά τα σπαταλήσατε, διαθέτοντας τα στην δημόσια και ιδιωτική κατανάλωση (και δεν ενδιαφέρει εμάς ποιός έφαγε τα πιο πολλά στην Ελλάδα, αν τα «φάγατε μαζί» ή όχι και σε ποιες μερίδες). Το κράτος που είχατε, και που βρίσκετε σε διάλυση σήμερα μετά από μόνον τρία χρόνια κρίσης, ήταν απλώς μια μαύρη τρύπα, όπου χάνονταν δισεκατομμύρια. Ήταν επίφαση ευρωπαϊκού και στην πραγματικότητα τριτοκοσμικό κράτος. Για να μιλήσουμε κι εμείς παραστατικά, σε ανάγκη βρεθήκατε, επειδή παίζατε όλα αυτά τα χρόνια με μιαν «αρκούδα», τις διεθνείς χρηματιστηριακές αγορές, μέχρι που η «αρκούδα» αγρίεψε και σας έφαγε.

2.      «Μας δανείζατε μεν». Σας δανείζουμε για να μην χρεοκοπήσετε άγρια, πράγμα που θα σήμαινε την έξοδο σας από το ευρώ και την Ε.Ε., την αποκοπή σας από τις αγορές για πολλές δεκαετίες, αλλά και την εσωτερική χρεωκοπία της Ελλάδας,  αφού το ελληνικό κράτος ελλείψει πρωτογενούς πλεονάσματος δεν θα είχε να πληρώσει σχολεία, νοσοκομεία, αστυνομία, δημόσια έργα κλπ. με συνέπεια χάος και αναρχία, εμφύλιο και νέα δικτατορία. Και μόνον γι΄αυτό μας χρωστάτε ευγνωμοσύνη, αντί των ύβρεων και των συκοφαντιών που μας απευθύνετε.

3.      «Αλλά μας πίνετε τα αίμα». Όταν κάποιος έχει χρεοκοπήσει, όπως η Ελλάδα σήμερα, και ζητάει βοήθεια από κάποιον άλλον, είναι φυσικό αυτός ο άλλος να του πει: Πρώτα πρέπει να διαθέσεις την δική σου περιουσία και μετά να βοηθήσω κι εγώ. Και έπειτα πρέπει να κάνεις κάτι για να αλλάξεις την συμπεριφορά που σε έφερε σ’ αυτό το σημείο, για να μην είμαι υποχρεωμένος να σε «φορτώνομαι» εγώ μονίμως στην πλάτη μου. Γι΄αυτό ζητάμε απ’ την Ελλάδα να κάνει ιδιωτικοποιήσεις και να πάρει μέτρα λιτότητας. Η ελπίδα είναι ότι θα γίνει έτσι πιο ανταγωνιστική διεθνώς (για πολλούς λόγους η Ελλάδα ήταν σε σημείο μηδέν μέχρι σήμερα από άποψη ανταγωνιστικότητας), δηλαδή θα μπορεί να πουλάει κάτι για να ζήσει, και δεν θα χρειάζεται διαρκώς ξένη ελεημοσύνη. Η ελπίδα είναι ότι έτσι θα την εμπιστευθούν κάποτε πάλι οι αγορές και θα την ξαναδανείσουν, ώστε να αναπτύξει την οικονομία της (αφού χωρίς ξένα κεφάλαια και ρευστότητα δεν υπάρχει ανάπτυξη), αυτήν την φορά δε να την αναπτύξει πραγματικά και όχι πλασματικά, όπως συνέβαινε ως τώρα, μια και η οικονομική ανάπτυξη τα προηγούμενα πριν την κρίση χρόνια στην Ελλάδα ήταν «φούσκα». Στο σημείο αυτό πρέπει να γίνουν πολλά ακόμα, αφού μετά το «οικειοθελές» κούρεμα τον Μάρτιο του 2012 κανείς δεν φαίνεται να εμπιστεύεται τα νέα ελληνικά ομόλογα.

4.      «Τα μέτρα λιτότητας δημιουργούν βαθιά ύφεση».  Ήταν τέτοια η κακοδιαχείριση και η σπατάλη του ελληνικού κράτους και η έλλειψη ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας ως σήμερα, ώστε τα μέτρα λιτότητας είναι αναγκαία, ακόμα κι αν δημιουργούν αρχικά ύφεση. Η ύφεση δεν είναι λοιπόν «παράπλευρη απώλεια» ή «εκ παραδρομής λάθος», αλλά μέρος του σχεδίου της εσωτερικής υποτίμησης της ελληνικής οικονομίας (με τα διάφορα «Μνημόνια»), ώστε να γίνει πιο ανταγωνιστική και να κάνει επανεκκίνηση από το σημείο εκείνο, όπου είναι πραγματικά η θέση της σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης. Βεβαίως ξέρουμε ότι μόνη της η λιτότητα δεν θα φέρει ανάπτυξη, που είναι τελικά για όλους το ζητούμενο, και ότι χρειάζεται και ένα σχέδιο Marshallγι’ αυτό, αλλά η λιτότητα είναι, ειδικά στην περίπτωση της Ελλάδας, η πρώτη προϋπόθεση για να γίνει επανεκκίνηση και να  κερδηθεί ξανά η εμπιστοσύνη των αγορών.

5.      «Μας εξευτελίζετε». Δεν σας εξευτελίζουμε, προσπαθούμε να σας βάλουμε να κάνετε κάτι αναγκαίο, που δεν θέλετε να το καταλάβετε μόνοι σας. Γιατί κανονικά «Μνημόνια» κλπ. η Ελλάδα θα έπρεπε να τα έχει εφεύρει και να τα έχει εφαρμόσει μόνη της. Ένα μέρος αυτού που εσείς θεωρείτε «εξευτελισμό» οφείλεται στο γεγονός ότι αποκαλύφθηκε πως μπήκατε και παραμείνατε με πλαστά στατιστικά στοιχεία στην ευρωζώνη (ιδίως το swap με την Goldman Sachs με το οποίο η Ελλάδα μετέτρεψε πλασματικά μέρος του πραγματικού χρέους της σε δομημένο ομόλογο). Και, σαν να μην έφθανε αυτό, προσπαθείτε σήμερα να εκβιάσετε τους άλλους: «είτε μας σώζετε, είτε συμπαρασέρνω κι εσάς στην καταστροφή!». Επιπλέον ένα άλλο μέρος αυτού που εσείς θεωρείτε «εξευτελισμό» οφείλεται στην αποκάλυψη μιας σειράς από μεγάλες και μικρές απάτες στην ίδια την Ελλάδα, που έρχονται κάθε τόσο να αμαυρώσουν την εικόνα της διεθνώς.

6.      «Η δανειακή βοήθεια επιστρέφει σε σας».  Πρώτα-πρώτα, αφού το ένα τρίτο του ελληνικού χρέους είναι εσωτερικό, η βοήθεια δεν επιστρέφει μόνον σ’ εμάς. Στηρίζουμε τις ελληνικές τράπεζες, που αλλιώς θα κατέρρεαν με αποτέλεσμα, αφού οι τράπεζες είναι το κυκλοφοριακό σύστημα μιας οικονομίας, την γενικότερη κατάρρευση της χώρας σας.

7.      «Λείπει η αλληλεγγύη». Δεν λείπει. Η απαίτηση να αναλάβουμε να σας δίνουμε εμείς, δηλαδή εντέλει οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι, τα χρήματα που δεν σας δίνουν πλέον οι χρηματιστηριακές αγορές, επειδή «σας πήρανε χαμπάρι, για να συνεχίσετε έτσι τον παλιό (άσωτο) τρόπο ζωής σας, είναι έξω από κάθε λογική. Κανείς στην Ευρώπη, οποιασδήποτε πολιτικής απόχρωσης κι αν είναι, δεν θα συμφωνούσε μ’ αυτό, ακόμα κι αν ζητάει μεγαλύτερη στήριξη της Ελλάδας. Επιπλέον πρέπει να κατανοήσετε το εξής: Ούτε η παγκοσμιοποίηση μπορεί να σταματήσει τώρα για χάρη σας, ούτε οι συμφωνίες για το διεθνές εμπόριο μπορεί πλέον να καταργηθούν, ούτε να κλείσουν πάλι τα σύνορα της Ευρώπης, ώστε να προστατευθούν οι «φτωχοί». Ούτε τις αγορές μπορούμε να αλλάξουμε αυτήν την στιγμή, ακόμα κι αν το θέλαμε. Επικεντρώνετε την προσοχή σας αποκλειστικά και μόνον στα μέτρα λιτότητας, που αποτελούν όμως, προϋπόθεση για να βοηθήσετε εσείς οι ίδιοι τον εαυτό σας. Ρεαλισμός σημαίνει εντέλει αποδοχή της πραγματικότητας, που δικαίως ή αδίκως άλλαξε σε βάρος σας, αφού δεν σας εμπιστεύονται πλέον οι αγορές. Σημαίνει να πάψετε να αναζητάτε τον ένοχο πάντα κάπου αλλού. Και σημαίνει τελικά παραδοχή της αναγκαιότητας να ανασκουμπωθείτε και να δουλέψετε μέσα στις νέες δυσκολότερες συνθήκες.

Δημήτρης Λιοτήρης