«Η λογοτεχνία είναι, πάνω απ’ όλα, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»

 Μια αποκλειστική συνέντευξη του Χρήστου Φασούλα στο Oraiokastronews

Σήμερα το Oraiokastronews έχει την τιμή να φιλοξενεί σε αποκλειστική συνέντευξη τον Χρήστο Φασούλα. Ο γνωστός συγγραφέας σε μια εκ βαθέων συνέντευξη μιλά για τα βιβλία του, τα όνειρα του, τους συναδέλφους του αλλά και για τη σύγχρονη -και δη οδυνηρή- ελληνική πραγματικότητα. Επιπλέον, ο Χρήστος Φασούλας μας μιλά για το τελευταίο του βιβλίο και μας αποκαλύπτει ότι ακόμη κι ένα σπίτι μπορεί να θυμάται και να αφηγείται… Απολαύστε παρακάτω το πλήρες κείμενο της συνέντευξης:  

• Το τελευταίο βιβλίο σας έχει τίτλο «Ένα Σπίτι θυμάται…». Τι πρέπει να περιμένει ο αναγνώστης διαβάζοντας το;

Χμ… Θα προτιμούσα… να μην ξέρει τι τον περιμένει! Ματαιοδοξία; Ενδεχομένως· δεν υπάρχει εξάλλου μη ματαιόδοξος γραφιάς. Αλλά από την άλλη, η ιστορία του συγκεκριμένου βιβλίου είναι γεμάτο απρόοπτες ανατροπές, τέτοιες που εκπλήσσουν ακόμα και τον αφηγητή της. Ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, δεν είναι άλλος από το ίδιο το Σπίτι…

• Τα βιβλία που γράφετε είναι βιωματικά; Η θα θέλατε να γίνουν βιώματα σας; Νιώθετε εκ των προτέρων ποια θα γίνουν best seller;

Όλοι οι συγγραφείς γράφουν βιωματικά, ακόμα κι εκείνοι που γράφουν ιστορίες (φαινομενικά) εντελώς άσχετες με τη ζωή τους. Στην ουσία, εξάλλου, όσοι γράφουν τι κάνουν; Βγάζουν στο χαρτί μια εσωτερική ανάγκη, όπως κι αν ονομάζεται αυτή (απωθημένο, ψύχωση, εμμονή και πάει λέγοντας). Και, ναι, συχνά γράφω για ευσεβείς μου πόθους· ενίοτε και ασεβείς. Όσο δε για το best seller, ποτέ δε με απασχόλησε συνειδητά. Αλλά το υποσυνείδητό μου το θέλει πολύ, πάρα πολύ (ευσυνείδητα, πάντα).

• Υπάρχει κάποιος συνάδελφος σας που τον θαυμάζετε; Υπάρχει κάποια  βιβλίο άλλου συγγραφέα που θα θέλατε να είχατε γράψει εσείς;

Πάρα πολλοί και πάρα πολλά (συγγραφείς και βιβλία). Πάντα όταν διαβάζω ένα καλό βιβλίο θα ήθελα να το είχα γράψει εγώ. Κι εδώ ταιριάζει γάντι μια ατάκα από την προτελευταία ταινία του Γούντι Άλεν «Μεσάνυχτα στο Παρίσι», μια φράση που, μυθοπλαστικά, αποδίδεται στον Χεμινγουέι. «Δε θέλω να διαβάσω το βιβλίο σου», λέει σ’ ένα νέο συγγραφέα. «Ούτως ή άλλως θα το μισήσω. Αν είναι κακό, θα το μισήσω γιατί έχασα το χρόνο μου διαβάζοντάς το. Κι αν είναι καλό, θα το μισήσω ακόμα περισσότερο γιατί θα ήθελα να το είχα γράψει εγώ».

• Πιστεύετε ότι υπάρχει μια ειδική κατηγορία αναγνωσμάτων, τα λεγόμενα «βιβλία για γυναίκες»;

Μα στην Ελλάδα όλα σχεδόν τα βιβλία προορίζονται για γυναίκες! Κακά τα ψέματα, έχει αποδειχτεί και στατιστικά: πάνω από το 90% των εν Ελλάδι αναγνωστών είναι γυναίκες… Και κάποιοι/ες συγγραφείς έχουν «συλλάβει» το νόημα και γράφουν αναλόγως. Προσωπικά, πιστεύω (ή ίσως και να βαυκαλίζομαι…) πως δεν έχω μπει σ’ αυτό το «τριπάκι». Μ’ εκνευρίζουν αφάνταστα οι αυτόματοι πιλότοι στη γραφή ή οι μανιέρες. Δεν προκατασκευάζω την ιστορία που γράφω, ούτε την οδηγώ εκεί που θέλω. Την αφήνω να με οδηγήσει εκείνη εκεί που θέλει. Ακόμα και στον γκρεμό.

• Ποια είναι τα μελλοντικά σας συγγραφικά σχέδια;

Δεν έχω. Εκτός από τις μανιέρες, με εκνευρίζουν και τα σχέδια –όπως και κάθε τι που έχει σχέση με πλάνα και οργανογράμματα. Μ’ αρέσει να καταστρώνω, βέβαια, αλλά μόνο και μόνο για να τ’ ανατρέπω.  Να, για παράδειγμα, τώρα γράφω μια ερωτική ιστορία την αφηγείται με μπόλικες δόσεις (αυτο)σαρκασμού ο ίδιος ο θεός Έρως, μια ιστορία που εντελώς διαφορετικά ξεκίνησε στο νου μου ως πρωταρχική ιδέα και εντελώς διαφορετικά εξελίσσεται στο χαρτί.

• Αν σας καλούσαν σε ένα σεμινάριο δημιουργικής γραφής, ποια είναι τα τρία σπουδαιότερα πράγματα που θα θεωρούσατε απαραίτητα για κάποιον επίδοξο συγγραφέα;

Επειδή τα ως προς το ζην μου προέρχονται από ιδιαίτερα μαθήματα δημιουργικής γραφής, οι τρεις κανόνες που διδάσκω στους μαθητές μου για τη συγγραφή ενός λογοτεχνικού βιβλίου είναι οι εξής δύο: ότι δεν υπάρχει κανένας κανόνας. Η λογοτεχνία είναι, πάνω απ’ όλα, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Και εσωτερική ώθηση προς την αλήθεια του καθενός…

• Πιστεύετε στα θαύματα;

Ασφαλώς. Μέσα σε εννιά χρόνια εξάλλου έχω βιώσει ισάριθμα θαύματα. Όσα και τα βιβλία που έχω γράψει.

• Με τι όνειρα μεγαλώσατε; Ποιο ποσοστό του αρχικού σας ονείρου καταφέρατε να κάνετε πραγματικότητα;

Γύρω στο 67,854%, νομίζω. Κι έχω, ελπίζω, κάμποσα χρονάκια ακόμα στη διάθεσή μου (εκτός κι αν πέσει ο ουρανός στο κεφάλι μου) για να πραγματοποιήσω και το υπόλοιπο 32,146%.

§    Πολύ απότομα η καταναλωτική ευδαιμονία κατέρρευσε κι όλοι ασχολούνται με την κατανομή των ευθυνών. Τι έφταιξε; Πόσο ανεπτυγμένη είναι η αυτογνωσία του σημερινού Έλληνα;

Αυτογνωσία; Μα ο κύριος λόγος που οδηγηθήκαμε εκεί που έχουμε οδηγηθεί είναι ότι ο μέσος Έλληνας παρέφρασε την πασίγνωστη σωκράτεια ρήση: Εν οίδα ότι ουδέν Μίδα…

• Η οικονομική κρίση και το Μνημόνιο φέρνουν φτώχια και δυστυχία στους Έλληνες; Τι θα τους έλεγε ένας συγγραφέας; Μπορεί το βιβλίο να του προσφέρει μια κάποια παρηγοριά;  

Ασφαλώς και μπορεί, φτάνει να μη διαλέξει κάποιο απ’ τα δικά μου.

Βιογραφικό Σημείωμα

Ο Χρήστος Φασούλας γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1961 στον Αλμυρό Βόλου. Σε ηλικία 16 ετών εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου τελείωσε το λύκειο και εν συνεχεία την Πάντειο. Μολονότι πτυχιούχος Πολιτικών Επιστημών, προτίμησε τις... αθλητικές, κι έτσι το 1983 πρωτοξεκίνησε να ασχολείται επαγγελματικά με τη δημοσιογραφία και το αθλητικό ρεπορτάζ. Είναι μέλος της ΕΣΗΕΑ από το 1993, έχοντας εργαστεί σε όλα τα μέσα (εφημερίδες, περιοδικά, ραδιόφωνο, τηλεόραση), ωστόσο το γράψιμο είναι αυτό που τον κέρδισε. Έχει συνεργαστεί με τις εφημερίδες "Φίλαθλος", "Φως των Σπορ", "Sportime", "Πρώτο Θέμα", με το ραδιοφωνικό σταθμό "Planet" και το συνδρομητικό κανάλι "Supersport". Μπορείτε να τον βρείτε στο διαδίκτυο στη διεύθυνση: http://www.fasoulasonline.com.