Δύο απλοϊκές ερωτήσεις:

1)  Υπάρχει κανείς που να είναι αντίθετος με την επαναφορά των εργασιακών ρυθμίσεων στην προηγούμενη κατάσταση, δηλαδή με τη διακοπή της πολιτικής "εσωτερικής υποτίμησης" (αποπληθωρισμού) στον ιδιωτικό τομέα;

Εξ όσων διαβάζω στα προγράμματα των κοινοβουλευτικών κομμάτων, όχι.

Ούτε και οι επίσημες ηγεσίες των κοινωνικών εταίρων (ΣΕΒ και ΓΣΕΕ) είναι αντίθετες.

Ούτε κι εγώ - αντιθέτως, θεωρώ ότι θα είναι εξαιρετικά χρήσιμο για την οικονομία διότι θα αποκαταστήσει ένα μέρος της χαμένης ενεργού ζητήσεως χωρίς μείωση της ανταγωνιστικότητας.

2)  Υπάρχει κανείς που να προτιμά να κάνουμε απεργίες και να διαμαρτυρόμαστε έξω απ' την Βουλή για την αναγκαστική μείωση του βασικού μισθού και του επιδόματος ανεργίας και για την κατάργηση των κλαδικών συμβάσεων, που συμπαρασύρουν όλη τη μισθολογική κλίμακα του ιδιωτικού τομέα προς τα κάτω και βυθίζουν τους εργαζόμενους στη φτώχεια, αντί να αρθούν αυτά τα μέτρα με νόμο που θα ψηφίσει η Βουλή των Ελλήνων και θα εφαρμόσει η κυβέρνηση;

 Δε μιλάω για το αν θα υπαναχωρήσει η Τρόικα (πράγμα άγνωστο προτού αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις), μιλάω για τη δική μας στάση.

Γιατί ειλικρινά, δεν καταλαβαίνω όλη αυτήν την εμπάθεια, που μερικές φορές φθάνει στο hate speech.

Lio Tse