Γιατί η ελπίδα μετατρέπεται σε αφέλεια κι η αφέλεια σε ηλιθιότητα, όταν υπερβεί έναν βαθμό...

'' Όσοι λένε “Μα είναι μόνο ένα παιχνίδι” είναι απλώς ανόητοι. Το ποδόσφαιρο είναι θέαμα, μάχη, θέατρο, κωμωδία, δράμα, καλλιτεχνία, συγκίνηση και χαρά και λύπη – όλα μαζί''  (ένας Άγγλος σχολιαστής)

Η αλήθεια είναι ότι την πρωτοκαθεδρία για την ανάδειξη του αγώνα Γερμανίας-Ελλάδας σε.... εθνική υπόθεση την είχαν κάτι λαϊκιστικές ρυπαροφυλλάδες της Γερμανίας, τύπου Bild.

Όταν οικτίρουμε (που ενδεχομένως να κάνουμε καλά) την στάθμη του μέσου Έλληνα, καλό είναι να κρατάμε υπόψη μας και την αναγνωσιμότητα της ρυπαροφυλλάδας Bild στην Γερμανία (ή των ανάλογών της Sun και Daily Mirror στην Βρετανία).

Αντιστοιχούν στο να αγόραζαν κάπου 700.000 Έλληνες καθημερινά την Αυριανή.

Για να μην αυταπατώμαστε για το επίπεδο των άλλων λαών...

Αυτό που με εκπλήσσει είναι γιατί τσιμπήσαμε, όταν κατά γενική ομολογία οι Γερμανοί έχουν πιο δυνατή ποδοσφαιρική ομάδα.

Το γιατί 11 ποδοσφαιριστές εκπροσωπούν την "ελληνική ψύχη", την "αναστήλωση του εθνικού φρονήματος" ή δεν ξέρω κι εγώ τί άλλο αποτελεί ξεχωριστό ερώτημα και διαχρονικό μυστήριο για μένα.

Όλοι θα χαρούμε υπερβολικά αν η Εθνική Ελλάδας κερδίσει.

Ας κρατήσουμε όμως λίγο χαμηλούς τόνους.

Διότι αν θεωρήσουμε από τώρα ότι η νίκη θα ισοδυναμεί με εθνικό θρίαμβο, τότε υπάρχει ο κίνδυνος η ήττα να μετατραπεί σε νέα Εθνική ταπείνωση που δεν αντέχουμε.

Υπομονή, ελπίδα αλλά μέχρι εκεί.