Η αγάπη επανέρχεται.

Αστειατόριον Του Γιώργου Σκαμπαρδώνη

Οι γιαγιάδες και οι πεθεράδες -κυρίως- ήταν πρόσωπα όχι ιδιαίτερα επιθυμητά τα τελευταία χρόνια, της ψευδεπίγραφης ευδαιμονίας και της αναίδειας και της σκληρότητας που αυτή καθιέρωσε μέσα στις οικογένειες, γι’ αυτό και ουκ ολίγοι είχαν φροντίσει να εξοβελίσουνε σε άλλα σπίτια τα περήφανα γηρατειά ή να τα στείλουν για σταθερή παραθέριση σε κανένα γηροκομείο.
Να όμως που η ζωή έχει πολλά γυρίσματα και τώρα ανένδοτες νύφες και σκληρόκαρδα τέκνα μαζεύουνε τις γριές από τους οίκους ευγηρίας και από ιδρύματα χρονίων νοσημάτων και τις ξαναφέρνουνε στο σπίτι για να καρπωθούνε τη σύνταξη -διότι, αν εφτακόσια ευρώ μπούνε ξαφνικά στον προϋπολογισμό, τότε η ζωή γίνεται κάπως βιώσιμη. Κι έχουνε και τις γιαγιάδες περί πολλού, μην πάθουνε τίποτε και χαθούν τα φράγκα, ενώ μερικοί θα ήταν διατεθειμένοι ακόμα και να τις σώσουνε με βλαστοκύτταρα ή, σε έσχατο σημείο, να τις βαλσαμώσουν, προκειμένου να μη χαθούν τα φράγκα.

Είναι η εκδίκηση της γιαγιάς. Μετά από τόση καταφρόνια που υπέστη από νύφες, παιδιά και κόρες, τώρα ήρθε η ώρα για τη ρεβάνς -απολαμβάνει τώρα τον εξευτελισμό και την αιφνίδια αγάπη και τη φροντίδα, που έχει στόχο την παραδοσακούλα, το πουγκί της, δηλαδή τη φτωχική της σύνταξη, που όμως, τώρα, στη δύσκολη συγκυρία, φαντάζει σαν θησαυρός, αφού κι αυτή, η ελάχιστη έστω, αποκαθιστά κάπως τα πράγματα, κλείνει κάποιες τρύπες που αλλιώς δεν κλείνουνε.

Σε τέτοιο μεγαλείο έχουμε ανέλθει. Εκεί καταντήσαμε. Και η κτηνωδία τώρα είναι διπλή και ο κυνισμός απέραντος -ξαφνικά οι συνταξιούχοι έγιναν οι φίρμες της οικογένειας, διότι, όταν σε κάθε φαμίλια εργάζεται μόνο ένας, και συχνά κανένας, τότε η σύνταξη της “κωλόγριας” που γίνεται ξανά “μαμά”, μέχρι και “μανούλα”, έρχεται ως μάννα εξ ουρανού. Και αποκαθίσταται ο γονικός σεβασμός, ξανα-ενώνεται η ελληνική φαμίλια, δοξάζοντας τη μεγάλη μας σχετική κι αρρωστημένη οικογενειακή παράδοση. Κάποτε ο χρυσός μάς έφερνε πιο κοντά, τώρα καλό είναι και το αλουμίνιο.

Το θέμα, βέβαια, είναι τι θα γίνει σε περίπτωση στάσης πληρωμών ή χρεοκοπίας, που η γιαγιά θα πάψει κι αυτή να παίρνει σύνταξη και θα γίνει, πάλι ξαφνικά, διπλό βάρος -ε, τότε μάλλον θα δούμε το παλιό έργο απ’ την αρχή, ή κάποιοι θα κάνουνε υπομονή, μήπως και αποκατασταθούν τα πράματα. Ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται -μην την ξαναπατήσουμε.

Πάντως, ακούω επίμονα ότι αρκετά γηροκομεία αντιμετωπίζουνε πρόβλημα, όχι μόνο γιατί δεν εκσφενδονίζουνε οι οικογένειες εκεί τους γέροντες γονείς, αλλά διότι παίρνουνε πίσω κι εκείνους που είχανε ξαποστείλει -βέβαια, οι ταλαίπωροι ηλικιωμένοι που θα το υποστούνε αυτό, δηλαδή την επιστροφή οίκαδε και σε τέτοιο καθεστώς, μάλλον θα βλαστημήσουνε τη στιγμή που έφυγαν απ’ τον οίκο ευγηρίας, καθότι άλλο είχανε στο μυαλό τους και άλλο θα βρούνε, αφού η υστερία και η κατάθλιψη έχει ήδη εγκατασταθεί στα περισσότερα ελληνικά σπίτια, ιδίως σ’ εκείνα που είναι ιδιόκτητα και τους ήρθε και το χαράτσι.

Τώρα, θα πεις, εδώ ουκ ολίγοι έπαιρναν συντάξεις τεθνεώτων επί χρόνια και στις καλές εποχές, άλλοι κάνανε τους τυφλούς, άλλοι τους παραλυτικούς, άλλοι τους ανάπηρους -ε, τώρα ήρθαν οι μέρες που η λαμογίαση χτυπάει βαθύτερα, ακόμα και τις οικογενειακές σχέσεις, και τίποτε δεν πρόκειται να μείνει έξω απ’ την εκμετάλλευση, ως είναι φυσικό. Η αγάπη άργησε μερικά χρόνια, αλλά επανήλθε.
 ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ