Το σχόλιο της ημέρας.

Απ' την ημέρα των εκλογών διακρίνω μια συννεφιά σε μάτια, πρόσωπα και ψυχισμούς.

Από τη μια το σοκ της Χρυσής Αυγής, απ' την άλλη η επάρατη κομματική διχόνοια που κάνει φίλους χρόνων να σκοτώνονται... Πλέον φοβάσαι να καλαμπουρίσεις, μην τυχόν και πατήσεις κανέναν απ' τους χιλιάδες εκτεθειμένους πολιτικούς κάλους (και με τις δύο έννοιες της λέξης) κι αρχίσει το παραλήρημα.

Κι αυτός είναι ένας μόνον απ' τους πολλούς φόβους.

Έχεις λόγου χάρη τα ανθρωπόμορφα ιζήματα του...

 νεοναζισμού να αποκαλούν κάθε Έλληνα με αλλοδαπή καταγωγή 'λαθρομετανάστη', την Ευρώπη να περιμένει με το χέρι σηκωμένο, να ελεήσει ή να χαστουκίσει ανάλογα με τις εξελίξεις - και το χειρότερο όλων: αυτή την ανυπόφορη ένταση, όπου όλοι νιώθουμε ως ιερό χρέος να διατρανώσουμε το ανάστημα και την παρουσία μας ως πολιτικών ζώων, ακόμη κι όταν μας λείπει παντελώς  η παραμικρή θεωρητική σκευή - και τον φόβο ότι η ένταση και τα μίση που γεννά θα συνεχιστούν επ' αόριστον.

Φτάνει. ¡Yabasta!

Όχι άλλη indignación, φίλες, φίλοι, συνάνθρωποι. Λίγη γαλήνη.

24 ώρες - ή και παραπάνω - μόνο μουσική, ή γλυκά λόγια μεταξύ φίλων, ή φαγοπότια (οτιδήποτε το ηδονικό κι ενωτικό), πριν πέσουμε πανελλαδικά σε αγχώδη κατάθλιψη.

LioTse