Διαβάζοντας τα πρώτα κείμενα που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο από το χώρο της Αριστεράς η πρώτη αντίδραση είναι μια από τα ίδια.
Άλλος έχοντας πάρει αέρα από τη μεγάλη νίκη μαλώνει και θέτει προ των ευθυνών τους όσους δεν συνέπραξαν στο μεγάλο μέτωπο της Αριστεράς που θα έφερνε τα πάνω κάτω όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη όλη.
Άλλος γκρινιάζει γιατί ο χώρος του όντως δε συμμετείχε σε αυτό το μέτωπο θεωρώντας ότι η λογική του (του χώρου) χώραγε σε αυτό.
Άλλος πάλι επιμένει ότι ο λαός δεν τον καταλαβαίνει όσο δίκιο και να έχει.
Ξανά οι αναζήτηση των μεγάλων μετώπων, ενώσεων, προτάσεων και λύσεων μέσω εκλογών και του κοινοβουλίου.
Σε μια λογική ότι η δυναμική της Αριστεράς αν είμαστε όλοι ενωμένοι θα ήταν άλλη και οι εξελίξεις άλλες, προς...
Άλλος έχοντας πάρει αέρα από τη μεγάλη νίκη μαλώνει και θέτει προ των ευθυνών τους όσους δεν συνέπραξαν στο μεγάλο μέτωπο της Αριστεράς που θα έφερνε τα πάνω κάτω όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη όλη.
Άλλος γκρινιάζει γιατί ο χώρος του όντως δε συμμετείχε σε αυτό το μέτωπο θεωρώντας ότι η λογική του (του χώρου) χώραγε σε αυτό.
Άλλος πάλι επιμένει ότι ο λαός δεν τον καταλαβαίνει όσο δίκιο και να έχει.
Ξανά οι αναζήτηση των μεγάλων μετώπων, ενώσεων, προτάσεων και λύσεων μέσω εκλογών και του κοινοβουλίου.
Σε μια λογική ότι η δυναμική της Αριστεράς αν είμαστε όλοι ενωμένοι θα ήταν άλλη και οι εξελίξεις άλλες, προς...
όφελος του λαού, για το λαό.
Το γιατί δεν είμαστε ενωμένοι ξεπερνιέται με μια αλαζονική πολλές φορές διάθεση απαξιώνοντας όχι την ιστορία αλλά τη σημερινή πραγματικότητα των διαφορών μιλώντας για μαγαζάκια και καθαρότητες και άλλα τέτοια που ο μόνος λόγος ύπαρξής τους είναι η αποφυγή απάντησης σε συγκεκριμένα ερωτήματα. Όπως το που θα στηριζόταν μια τέτοια κυβέρνηση.
Αναρωτιέται κανείς γιατί μια κυβερνητική αλλαγή προς τα αριστερά, ελέω ( του καταγγελλόμενου κατά τα άλλα) εκλογικού νόμου κατά βάση, θα έφερνε όλα αυτά που δεν έφεραν τα δύο τρία χρόνια έντονων και μαζικών κινητοποιήσεων. Δεν τα έφερε, ο Δεκέμβρης του '08, η 10 του Μάη του 2010, το καλοκαίρι των "πλατειών", ο Οκτώβρης των απεργιών και τέλος η 12η του Φλεβάρη του '12.
Τίποτα απ' όσα διάβασα μέχρι τώρα, πρώτες ώρες μετά τις εκλογές, δεν αναφέρεται στη κατάσταση του λαού. Ο οποίος υποφέρει, κινδυνεύει με ακόμη μεγαλύτερη εξαθλίωση, ψήφισε εθνικιστικά και φασιστικά κόμματα, ψήφισε αριστερά, ψήφισε αντιμνημονιακά, δεν πείστηκε για κάποιες άλλες λύσεις κ.λπ. κ.λπ.. Πουθενά σχεδόν δεν υπάρχει αναφορά γιατί αυτή η αντιμνημονιακή τάση του λαού δεν εκφράζεται εδώ και κάποιους μήνες με αγώνες, οργάνωση, αντίσταση και ανατροπή ή έστω ανάσχεση πολιτικών ή μέτρων. Γιατί αυτή του η τάση διαχύθηκε σε ένα σωρό μορφώματα του αντιμνημονιακού ή δήθεν αντιμνημονιακού χυλού;
Η Αριστερά δεν έχει καμιά ευθύνη γι΄ αυτό; Ή μόνη ευθύνη της Αριστεράς είναι ότι δεν είναι "ενωμένη"; Ή να το πω αλλιώς, γιατί αυτό εννοούν όσοι τα λένε αυτά, ότι κάποιοι επιμένουμε να μη στοιχιζόμαστε πίσω από προτάσεις αριστερής διαχείρισης εντός ή και εκτός Ε.Ε.; Που θεωρούμε πρώτιστο καθήκον την οργάνωση του λαού στους τόπους δουλειάς, στις γειτονιές, στους χώρους σπουδών, για να μπορεί να στηρίξει και να επιβάλει λύσεις προς όφελός του;
Το παράδειγμα του Αλιέντε και της Χιλής είναι το πιο χαρακτηριστικό, υπάρχουν κι άλλα, και στην ιστορία και στο παρών. Το χαρακτηριστικό αυτού του παραδείγματος είναι ότι ο λαός ήταν στη γωνία, ήταν άοπλος, ανοργάνωτος και δεν μπόρεσε να υπερασπιστεί την "κυβέρνησή του". Μια κυβέρνηση που λειτουργούσε για λογαριασμό του λαού με αυτόν απ' έξω, στο όνομα της μη βίας. Το παράδειγμα της Χιλής ήταν η πλήρης επιβεβαίωση της αποτυχίας της λογικής της ανάθεσης, του κοινοβουλευτισμού και της μη βίας.
Το αντίθετο του παραδείγματος αυτού υπάρχει στην ιστορία, αναφερόμαστε και το θαυμάζουμε όλοι όσοι αναφερόμαστε στην αριστερά αλλά είναι ένα ζητούμενο κατά πόσο το παίρνουμε υπ' όψη μας για τους σχεδιασμούς μας. Το λένε Οκτωβριανή επανάσταση και όλα όσα προηγήθηκαν και ακολούθησαν αυτής.
Οι εξελίξεις ως τώρα μας οδηγούν στην επανάληψη των εκλογών σε κάνα μήνα. Οι συζητήσεις δίνουν και παίρνουν όπως και οι έξωθεν και ντόπιοι εκβιασμοί από μεριάς του συστήματος. Ο λαός σε όλες αυτές τις εξελίξεις που είναι;
Αυτοί που θεωρούν ότι ο λαός όχι απλά δεν εξέφρασε την αντίθεσή του στα μνημόνια αλλά έδωσε εντολή για ριζοσπαστικές αλλαγές προς όφελός του γιατί δεν τον καλούν να κάνει απεργίες, να βγει στους δρόμους με τα σωματεία του και τις συλλογικότητες των γειτονιών, να παλέψει για να τις επιβάλει αυτές τις λύσεις κόντρα στις επιδιώξεις του συστήματος; Για να κάνει εφικτή την μεγάλη πρόταση που επιβραβεύτηκε;
Ή μήπως θα πρέπει πρώτα να ψηφίσουμε και μετά να στηρίξουμε;
Το γιατί δεν είμαστε ενωμένοι ξεπερνιέται με μια αλαζονική πολλές φορές διάθεση απαξιώνοντας όχι την ιστορία αλλά τη σημερινή πραγματικότητα των διαφορών μιλώντας για μαγαζάκια και καθαρότητες και άλλα τέτοια που ο μόνος λόγος ύπαρξής τους είναι η αποφυγή απάντησης σε συγκεκριμένα ερωτήματα. Όπως το που θα στηριζόταν μια τέτοια κυβέρνηση.
Αναρωτιέται κανείς γιατί μια κυβερνητική αλλαγή προς τα αριστερά, ελέω ( του καταγγελλόμενου κατά τα άλλα) εκλογικού νόμου κατά βάση, θα έφερνε όλα αυτά που δεν έφεραν τα δύο τρία χρόνια έντονων και μαζικών κινητοποιήσεων. Δεν τα έφερε, ο Δεκέμβρης του '08, η 10 του Μάη του 2010, το καλοκαίρι των "πλατειών", ο Οκτώβρης των απεργιών και τέλος η 12η του Φλεβάρη του '12.
Τίποτα απ' όσα διάβασα μέχρι τώρα, πρώτες ώρες μετά τις εκλογές, δεν αναφέρεται στη κατάσταση του λαού. Ο οποίος υποφέρει, κινδυνεύει με ακόμη μεγαλύτερη εξαθλίωση, ψήφισε εθνικιστικά και φασιστικά κόμματα, ψήφισε αριστερά, ψήφισε αντιμνημονιακά, δεν πείστηκε για κάποιες άλλες λύσεις κ.λπ. κ.λπ.. Πουθενά σχεδόν δεν υπάρχει αναφορά γιατί αυτή η αντιμνημονιακή τάση του λαού δεν εκφράζεται εδώ και κάποιους μήνες με αγώνες, οργάνωση, αντίσταση και ανατροπή ή έστω ανάσχεση πολιτικών ή μέτρων. Γιατί αυτή του η τάση διαχύθηκε σε ένα σωρό μορφώματα του αντιμνημονιακού ή δήθεν αντιμνημονιακού χυλού;
Η Αριστερά δεν έχει καμιά ευθύνη γι΄ αυτό; Ή μόνη ευθύνη της Αριστεράς είναι ότι δεν είναι "ενωμένη"; Ή να το πω αλλιώς, γιατί αυτό εννοούν όσοι τα λένε αυτά, ότι κάποιοι επιμένουμε να μη στοιχιζόμαστε πίσω από προτάσεις αριστερής διαχείρισης εντός ή και εκτός Ε.Ε.; Που θεωρούμε πρώτιστο καθήκον την οργάνωση του λαού στους τόπους δουλειάς, στις γειτονιές, στους χώρους σπουδών, για να μπορεί να στηρίξει και να επιβάλει λύσεις προς όφελός του;
Το παράδειγμα του Αλιέντε και της Χιλής είναι το πιο χαρακτηριστικό, υπάρχουν κι άλλα, και στην ιστορία και στο παρών. Το χαρακτηριστικό αυτού του παραδείγματος είναι ότι ο λαός ήταν στη γωνία, ήταν άοπλος, ανοργάνωτος και δεν μπόρεσε να υπερασπιστεί την "κυβέρνησή του". Μια κυβέρνηση που λειτουργούσε για λογαριασμό του λαού με αυτόν απ' έξω, στο όνομα της μη βίας. Το παράδειγμα της Χιλής ήταν η πλήρης επιβεβαίωση της αποτυχίας της λογικής της ανάθεσης, του κοινοβουλευτισμού και της μη βίας.
Το αντίθετο του παραδείγματος αυτού υπάρχει στην ιστορία, αναφερόμαστε και το θαυμάζουμε όλοι όσοι αναφερόμαστε στην αριστερά αλλά είναι ένα ζητούμενο κατά πόσο το παίρνουμε υπ' όψη μας για τους σχεδιασμούς μας. Το λένε Οκτωβριανή επανάσταση και όλα όσα προηγήθηκαν και ακολούθησαν αυτής.
Οι εξελίξεις ως τώρα μας οδηγούν στην επανάληψη των εκλογών σε κάνα μήνα. Οι συζητήσεις δίνουν και παίρνουν όπως και οι έξωθεν και ντόπιοι εκβιασμοί από μεριάς του συστήματος. Ο λαός σε όλες αυτές τις εξελίξεις που είναι;
Αυτοί που θεωρούν ότι ο λαός όχι απλά δεν εξέφρασε την αντίθεσή του στα μνημόνια αλλά έδωσε εντολή για ριζοσπαστικές αλλαγές προς όφελός του γιατί δεν τον καλούν να κάνει απεργίες, να βγει στους δρόμους με τα σωματεία του και τις συλλογικότητες των γειτονιών, να παλέψει για να τις επιβάλει αυτές τις λύσεις κόντρα στις επιδιώξεις του συστήματος; Για να κάνει εφικτή την μεγάλη πρόταση που επιβραβεύτηκε;
Ή μήπως θα πρέπει πρώτα να ψηφίσουμε και μετά να στηρίξουμε;
Read more: http://antigeitonies.blogspot.com/2012/05/blog-post_08.html#ixzz1uJWHsTw7
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου