Μας
καλούν να επιλέξουμε διλημματικά μεταξύ ενός ακαριαίου ολέθρου (άτακτη πτώχευση
και έξοδο απ' το ευρώ) και μιας σίγουρης βραχυπρόθεσμης καταστροφής (συνέχιση
των υφεσιακών δημοσιονομικών μέτρων, περικοπές δημοσίων δαπανών, πτώση
εισοδημάτων και ενεργού ζητήσεως, αύξηση ανεργίας, μείωση φορολογικών εσόδων,
αύξηση του δημοσίου χρέους, οριστική πτώχευση). Εδώ που βρισκόμαστε, είναι πια
πολύ αργά για...να έρθει ανάπτυξη ενδογενώς με μέτρα προσφοράς (διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις), αν δεν προέλθουν άμεσα απ' την Ευρώπη σοκ ρευστότητας, επενδύσεων και ζήτησης, καθώς και μεγαλύτερες διαγραφές χρεών.
Σαφώς
και η βραχυπρόθεσμη επιβίωση, εν αναμονή του deusexmachina, είναι
ορθολογικότερη ως επιλογή από έναν ακαριαίο θάνατο. Ωστόσο, φοβούμαι πως όταν ο
ορίζοντας συλλογικών προσδοκιών εξαντλείται σε ένα τέτοιο εκβιαστικό και
τρομοκρατικό δίλημμα, μια εξαχρειωμένη κοινωνία δεν είναι πια σε θέση να
σταθμίσει ορθολογικά τα οριακά κόστη και οφέλη.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου